සිසිරයේදිත් ලිලී පිපුනා
ආදරේ සුන්දරයි කියලා
ඇහැල මල් මුමුණාපු හන්දා
ප්රේමයක සිහිනයක් මැවිලා
මං මගේ හදවතම දුන්නා
ආදරය නම් මෙයැයි කියලා
අකුරු මත ඔබ ලියන හන්දා
හැම හීන ඒ තුළින් දැකලා
හදවතම මං නුඹට ලිව්වා
ඔබ මගේ ලොව සදයි හිතලා
අමාවක තනියෙන්ම ගෙවලා
රෑ අහසෙ තරු ගොඩක් දැකලා
හදේ හාවම වෙන්න පතලා
වසන්තය නුඹ ළගම හන්දා
ඔබ නොමැති සෘතු බොහෝ ගෙව්වා
නුඹ මෙමට දෙන සෙනෙහෙ දැකලා
සිසිරයේදිත් ලිලී පිපුනා
රාත්රිය
රාත්රිය තියෙන්නෙම නුබ පපුවෙ ගුලි වෙන්න
මුදු සුළං හමන්නෙම ඔය තුරුලෙ සනහන්න
තාරුකා සිටින්නෙම නුබ සදයි පෙන්වන්න
නුබ හාදු තවරන්නෙ ඔය සෙනේ දනවන්න
ආදරේ දැනෙන්නෙම ලගට වී මුමුනන්න
අත් දෙකක් පැටලෙන්නෙ පටලාන ඇවිදින්න
කවි අකුරු ලියවෙන්නෙ මගේ පෙම පෙන්වන්න
අපි අපිට බැදෙන්නෙම එක්වෙලා දුර යන්න
මුහුණු පොත තියෙන්නෙම අපි අපට හමුවෙන්න
නුබේ වතගොත සොයා හැමදාම පෙරලන්න
මග හැරුණු කවි ගීත එක්වෙලා කියවන්න
සයිබරය තියෙන්නෙම සැමගෙන්ම සැගවෙන්න
මතකයන් තියෙන්නෙම සොදුරු දින සිහිවන්න
සිහිනයන් දකින්නෙම නුඹ මගෙයි දනවන්න
හැම පැතුම් පතන්නෙම ඔබ අසල දැවටෙන්න
සිනහවන් තියෙන්නෙම කදුලු කැට සගවන්න
වසත් කල
නුබේ සිනාවක සෙමින් දැවටී
හාදු නම් මට හරිම මිහිරී
ශීත සෘතු නම් සෙමින් දියවී
මෙ මා නුබ ලගම රැදුනී
මුහුණු පොත් ඇරයුමක ඇමිනී
මින්දදගෙ හීසැරය යැවුනී
අකුරු මත ප්රේමයට මත්වී
හදවතම නුබ නමට ලිවුනී
වසත් කල ආබවක් හැගුනී
පුදන පෙම මල් වෙලා පිපුනී
ජීවිතේ නම් මෙයැයි සිතුනී
මං නුබට තව තවත් බැදුනී
ජීවිතේ රැදි තනුව නුබවී
සෑම කවි ඔබ වටා ගෙතිනී
ප්රේමයේ සෙනෙහසින් සැනසී
මෙමා නුබ ලගම නිවුනී
කදුලු
සදක් නැති අහසකට
තරුත් ඇත ලග ඉන්න
වැසිත් නැති දිනවලට
වැවක් ඇත දිය දෙන්න
මලක් බිම වැටෙන විට
පොළව ඇත සිප ගන්න
නුබත් නැති රෑවලට
කදුලු ඇත ලග ඉන්න
ආදරය තියෙන්නෙම එකම එක සෘතුවකද
.jpg)
ආදරය තියෙන්නෙම එකම එක සෘතුවකද
සිසිරයේ සැදෑවක ඩයිඩ්රැක්ස් නොපිපේද
සරත් කල අතර මැද හිම පියලි නොවැටෙයිද
ආදරය තියෙන්නෙම වසන්තයෙ විතරයිද
ප්රේමයෙන් පිරි කලෙක සිනාවක් පමණමද
උණුම උණු කදුලකට මුව සිබිය නො හැකිමද
ඉදහිටක රණ්ඩු වී යළි බැදෙන්නට බැරිද
වසන්තය නැති කලෙක අපට අප හිමි නැතිද
වැස්සකට පසුව එන දේදුන්න නොපෙනේද
කදුලකම සැගවෙච්ච සෙනහසක් නොදැනේද
මං නුඹට ආදරෙයි එක විටම මුමුණමුද
එකම එක හාදුවක යළි සෙනේ පුරෝමුද
හිටිගමන් දහවලක වැහි අදුර නොවැටේද
වසන්තය අතර මැද මහා වැසි නොවහීද
මිමෝසා පත්රයන් දහවලේ නොනිදාද
ඉතින් මේ හැම සෘතුවකම අපේ පෙම දලුදාද
ඉස්සර මම කවි ලිව්වා. බ්ලොග් ලිව්වා. පොත් කියෙව්වා. ෆිල්ම්, ටීවී සීරීස් බැලුවා. පස්සෙ එක දවසක් නැකිටිද්දි හැමදේම අලුපාට වෙලා තිබ්බා. මිමෝසා ගස්වල කටු විතරක්ම පේන්න අරන් තිබ්බා. ට්රයිඩැක්ස් මල් ලෝකෙන්ම අතුරුදහන් වෙලා තිබ්බා, මිදි කොලවලට වඩා මේපල් පත්රවල හිතුවක්කාරකම ආසා කරපු මට මිදිකොල විතරක්ම පේන්න ගත්තා, රතු ඇපල් නොකෑවත් හලාහල විශ ශරීරගතවෙලා තිබ්බා, ඉදිකට්ටක් ඇගිල්ලෙ ඇනුනෙ නැති උනත් ඇදට ආදරේ හිතෙන්න ගත්තා, අකුරු අමතක වෙලා ගිහින් තිබ්බා, හිම ප්රහාරයකට මුහුණ නොදුන්නත් ඒ උදේ හමපු සීතලම සීතල හුලගට අහුවෙලා හදවත ගල් වෙන්න අරන් තිබුනා. රුසියන් සුරංගනා කතා එක්කම ලොකු උන ළමා කාලයක් තිබ්බ මට ඉංග්රීසි සුරංගනා කතා විතරක් ම මතක් වෙන්න ගත්තා. ඉතින් එච්චරය
තුවාල
රෝස පාට දවස්, නිල් පාට දවස්, ලේ පාට දවස් වගේම, අලු පාට දවස්වලත්, සුදුම සුදු දවස්වලත්, කලුම කලු පාට අන්දකාර දවස්වලත් මට ඕන ඔයාගෙ අතින් අල්ලන් ඉන්න. ඔයාගෙම විතරක්
මන් කියන්නෙ නැ මන් කවදාවත් ඔයාට රිද්දන්නෙ නෑ කියලා. මොකද මන් දන්නවා මන් අල්ලන් ඉද්දි අත ඇරෙයි කියන බයට මන් තදින් අල්ලයි, එතකොට මගෙ නියපොතුවලට සීරෙයි, තුවාල වෙයි, ලේ ඒවි, සමහර විට ඒ තුවාලවලටම විසබීජ ගිහින් නොදැනුවත්වම ඒවා ලොකු තුවාල වෙයි. මන් තදින් අල්ලන් ඉද්දි මගෙ හිතේ තියෙන්නෙ එකම බය ඔයාව අත ඇරෙයි කියන එක. එතකොට මගෙ ඔලුවට යන්නෙ නෑ ඒ තද කරන විදිහට ඔයාට රිදෙයි කියලා,මගෙම නියපොතු ඔයාව තුවාල කරනවා කියන එක. ඒත් හැමදේම සාමකාමී වෙලා මන් ඔයාගෙ අත දිහා බලද්දි ඒකෙන් ලේ ගලද්දි ඔයාට වඩා මට රිදෙනවා රන්. ඔයා පිලිගත්තත් නැතත් ඔයාට රිද්දන්න කරන හ්ැම දේකින්ම වැඩියෙන් රිදෙන්නෙ මට. මන් පොරොන්දු වෙනවා අනිත් අයගෙන් වන තුවාල වගේම මන්ම කරන තුවාල තුවාලත් මන්ම සනීප කරන්නම්. හිමීට ඔයාට නොරිදෙන්න මන්ම බෙහෙත් දාලා සනීප කරන්නම්
