ඔරලෝසු මුහුණතත් මා දෙසම බලාගෙන

එහෙමෙහේ දුවන කටු දෙකත් මට රවාගෙන

ගී ගයපු සුරගනන් හොදටෝම අඩාගෙන

තනි රැකපු ඔහුත් අද ඈ තුරුලෙ නිදාගෙන

රහසක්

 රහසක්

කැමරාව මත රැදුන දෑතක් 

පන්හිදට පන පොවන සුරතක්

පින්සලක් අත හැරපු සවසක්

අයෙක් වෙත් ඒක තව රහසක්

කෝපි පැහැ ගත් සොදුරු දෑසක්‍ 

ඊ හිසක මෙන් තියුනු බැල්මක් 

මද සිනාවන් පනින දෙතොලක්

ඉද හිටක කැපී යන රැව්ලක්

ජීවිතේ මං කියන තරුවක්

සැමවිටම මා රකිය සුරයක්

හැම මොහොතෙ ලග දැනෙන හැගුමක්

මෙමට ඇත ඒක තව රහසක්

ඉදහිටක නුඹ දකින දවසක් 

වසත් මල් ඇහැ අරින මොහොතක්

මුහුණු පොත මත ලියූ අකුරක්

විඩාවන් නිවන මද සුලගක්

ඉදහිටක ගත රැදෙන සුසුමක්

සීතලෙන් මා වෙලන හැගුමක්

ඔහු නොමැති දින බොහෝ දිගුවක්

ජීවිතය වෙලා ගත් මහ නපුරු අදුරක්

සිසිරයේ හිරු මෙන්ම උණුසුම්

හමන මද පවන මෙන් සැනසුම්

ගිම්කාලෙ මා නිවන තෙපලුම් 

වසත් කල ඔහු කරයි ගෙත්තම්

සිසිරයේදිත් ලිලී පිපුනා

සිසිරයේදිත් ලිලී පිපුනා

ආදරේ සුන්දරයි කියලා

ඇහැල මල් මුමුණාපු හන්දා

ප්‍රේමයක සිහිනයක් මැවිලා

මං මගේ හදවතම දුන්නා

ආදරය නම් මෙයැයි කියලා

අකුරු මත ඔබ ලියන හන්දා

හැම හීන ඒ තුළින් දැකලා

හදවතම මං නුඹට ලිව්වා

ඔබ මගේ ලොව සදයි හිතලා

අමාවක තනියෙන්ම ගෙවලා

රෑ අහසෙ තරු ගොඩක් දැකලා

හදේ හාවම වෙන්න පතලා

වසන්තය නුඹ ළගම හන්දා

ඔබ නොමැති සෘතු බොහෝ ගෙව්වා

නුඹ මෙමට දෙන සෙනෙහෙ දැකලා

සිසිරයේදිත් ලිලී පිපුනා

රාත්‍රිය

 රාත්‍රිය

රාත්‍රිය තියෙන්නෙම නුබ පපුවෙ ගුලි වෙන්න

මුදු සුළං හමන්නෙම ඔය තුරුලෙ සනහන්න

තාරුකා සිටින්නෙම නුබ සදයි පෙන්වන්න

නුබ හාදු තවරන්නෙ ඔය සෙනේ දනවන්න

ආදරේ දැනෙන්නෙම ලගට වී මුමුනන්න

අත් දෙකක් පැටලෙන්නෙ පටලාන ඇවිදින්න

කවි අකුරු ලියවෙන්නෙ මගේ පෙම පෙන්වන්න

අපි අපිට බැදෙන්නෙම එක්වෙලා දුර යන්න

මුහුණු පොත තියෙන්නෙම අපි අපට හමුවෙන්න

නුබේ වතගොත සොයා හැමදාම පෙරලන්න

මග හැරුණු කවි ගීත එක්වෙලා කියවන්න

සයිබරය තියෙන්නෙම සැමගෙන්ම සැගවෙන්න

මතකයන් තියෙන්නෙම සොදුරු දින සිහිවන්න

සිහිනයන් දකින්නෙම නුඹ මගෙයි දනවන්න

හැම පැතුම් පතන්නෙම ඔබ අසල දැවටෙන්න

සිනහවන් තියෙන්නෙම කදුලු කැට සගවන්න

වසත් කල

වසත් කල

නුබේ සිනාවක සෙමින් දැවටී

හාදු නම් මට හරිම මිහිරී

ශීත සෘතු නම් සෙමින් දියවී

මෙ මා නුබ ලගම රැදුනී

මුහුණු පොත් ඇරයුමක ඇමිනී

මින්දදගෙ හීසැරය යැවුනී

අකුරු මත ප්‍රේමයට මත්වී

හදවතම නුබ නමට ලිවුනී

වසත් කල ආබවක් හැගුනී

පුදන පෙම මල් වෙලා පිපුනී

ජීවිතේ නම් මෙයැයි සිතුනී

මං නුබට තව තවත් බැදුනී

ජීවිතේ රැදි තනුව නුබවී

සෑම කවි ඔබ වටා ගෙතිනී

ප්‍රේමයේ සෙනෙහසින් සැනසී

මෙමා නුබ ලගම නිවුනී

කදුලු

කදුලු

 සදක් නැති අහසකට 

තරුත් ඇත ලග ඉන්න

වැසිත් නැති දිනවලට 

වැවක් ඇත දිය දෙන්න

මලක් බිම වැටෙන විට

පොළව ඇත සිප ගන්න

නුබත් නැති රෑවලට 

කදුලු ඇත ලග ඉන්න

ආදරය තියෙන්නෙම එකම එක සෘතුවකද

ආදරය තියෙන්නෙම එකම එක සෘතුවකද

ආදරය තියෙන්නෙම එකම එක සෘතුවකද

සිසිරයේ සැදෑවක ඩයිඩ්‍රැක්ස්  නොපිපේද

සරත් කල අතර මැද හිම පියලි නොවැටෙයිද

ආදරය තියෙන්නෙම වසන්තයෙ විතරයිද

ප්‍රේමයෙන් පිරි කලෙක සිනාවක් පමණමද

උණුම උණු කදුලකට මුව සිබිය නො හැකිමද

ඉදහිටක රණ්ඩු වී යළි බැදෙන්නට බැරිද

වසන්තය නැති කලෙක  අපට අප හිමි නැතිද

වැස්සකට පසුව එන දේදුන්න නොපෙනේද

කදුලකම සැගවෙච්ච සෙනහසක් නොදැනේද

මං නුඹට ආදරෙයි එක විටම මුමුණමුද

එකම එක හාදුවක යළි සෙනේ පුරෝමුද

හිටිගමන් දහවලක වැහි අදුර නොවැටේද

වසන්තය අතර මැද මහා වැසි නොවහීද

මිමෝසා පත්‍රයන් දහවලේ නොනිදාද

ඉතින් මේ හැම සෘතුවකම අපේ පෙම දලුදාද