සීතලම මදනලේ හැකිවෙයිද දුර යන්න

මගෙ කදුලු බිදු අරන් දුර ඈත පියඹන්න

නුබේ මතකයම ඇති බිදුන සිත සනසන්න

හැකිවෙයිද මගෙ ලොවට ඉරක් වී පායන්න

එතනිනුයි ආදරේ ලියවුනේ නුබ නමට

එතනිනුයි ආදරේ ලියවුනේ නුඹේ නමට

ඔබේ ඔය සිනාවල මගේ නම රැදෙන විට

ගයන හැම ගීකම මගේ ගැන ගැයෙන විට

කියන මං හැමදේම ඔබ හොදින් අසන විට

එතනිනුයි ආදරේ ලියවුනේ නුඹේ නමට

පරිගනක තිරය මත දුරකථනෙ පුරාවට

නුබ එවපු පනිවිඩම එහෙ මෙහෙ දුවන කොට

මගේ හිත එක් කොනක් නුඹේ නම සොයන කොට

එතනිනුයි ආදරේ ලියවුනේ නුඹ නමට

සුන්දරම හීනවල නුඹ සෙමින් රැදෙන කොට

කවිකාර සැදෑවල නුබ ගැනත් හිතෙන කොට

අපේ ගැන මතකයන් මට සිනා ගෙනෙන කොට

එතනිනුයි ආදරේ ලියවුනේ නුඹ නමට

හැම වැඩම මග ඇරන් මා වෙතම රැදෙන විට

සති අන්ත එකින් එක මගෙ නමට ලියන විට

වැටෙන වැහි බිදු වලින් නුබ මාව රකින විට

එතනිනුයි ආදරේ ලියවුනේ නුඹ නමට

Hello December

Hello December  

 

මගෙ දෙසැම්බර් රුචිය

ඔබ නිසාමයි සබද

නොමැති නම් නුබේ දින

මේ පාලු සීතලට

මං ප්‍රේම කරනු කිම

වැසි වැටෙන හැමදාම

මා හදත් ගිලන් වන

වැටෙන වැහි කෝඩුවට

නොතෙමීම සැගව යන

තොල ගාන කිරි කෝපි

රුචි නොවේ කිසිම දින

මැදි වෙච්ච සිගරට් දුමට

පෙම් බදින නුබට මිස

ඒවාට නැත රුචිය

ඉතින් මේ මං කැමති

මේ පාලු රාත්‍රියට

වසරකට වරක් හෝ

ගන්න හැකි ඇමතුමට

ආදරේ

ආදරේ  

 

ආදරේ කියන්නෙම  

එක පුංචි  කවියක්

හැම රසම ගුලි වෙච්ච 

සුබ අලුත් සෘතුවක්

ආදරේ කියන්නෙම 

තවත් එක දවසක්

වැසි වැටෙන මොහොතකත් 

මා නිවන හැගුමක්

ආදරේ කියන්නෙම 

එකම එක වැකියක් 

නුබ ලගම නොමැති මුත් 

ලග දැනෙන හැගුමක්

ආදරේ කියන්නෙම

මිහිරිතම ස්වප්නයක්

සද නොමැති රෑ වුනත් 

නුබ සිටන මොහොතක්

ආදරේ කියන්නෙම 

මහ නපුරු රිදුමක්

මා හදේ සැග වෙච්ච 

එක පුංචි ඉකියක්

වැහි කදුලු

 

වැහි කදුලු

ඉතින් මේ හිස් ගුවන අඩන්නේ කුමකටද

මගෙ හදේ ඇති කදුලු අහස බිම දැම්මාද

පාලු නෑ නුඹ යන්න සිනාසී කීවාට

හදවතම දැවුනු බව අහස නුබ දැක්කාද

ඉදහිටක ඉකියකුත් මේඝයට හැරුනාද

හදවතම ගැස්සිලා ඔහු කොහේ සෙව්වාද

කමක් නෑ හෙට ඉදන් ඔහු මගෙයි සිතුවාද

ඔහු නොමැති මගෙ පාලු අහසටත් දැනුනාද

සුදු පාට වලාකුළු අලු පාට ගෙන මොකද

කෝපි මෙන් උණුසුමක් ඔහුගෙ ගත වැදුනාද

පොතක් මෙන් ඇගේ ගත ඒ නෙතේ රැදුනාද

මං නොමැති දින හොදින් ඈ එක්ක ගෙව්වාද

කදුලු කැට එකින් එක බිම සිබින්නේ මන්ද

ඔහු නොමැති පාලු දින මේ තරම් දිගු ඇයිද

සද නොමැති රෑකටම බය හිතෙන්නේ මන්ද

ඒ වතේ උණුසුමම හිත යදින්නේ මොකද

ඇය (නුඹ) මම

ඇය (නුඹ) මම

නුබ නමට මගේ කවි එකින් එක ලියවුනත්

අපි අපට අහිමි බව අපි අපෙන් හැංගුවත්

 නුබ මෙමට අයිති බව මා නුබට කියූවත්

ඔය සුරතෙ ඇති මුදුව ඔබ ඇගෙන් ලැබූවක්

මා නුබේ පෙම්වතිය බව ලොවට කියූවත්

ඔහු මෙමට පෙම් කරන බව ඇයට වැසූවත්

හැම දාම ලග ඉන්න හෙටක් ගැන පැතූවත්

නුබෙ ඇගේ අයිතියම නීතියෙන් පිදූවක්

ජීවිතේ හැම හීන කදුලු වී ගැලූවත්

අපි අපිට හැංගෙමින් රෑ පුරා හැඩූවත්

නිදි නොමැති රෑ ගණන් එකතු වී ගෙවූවත්

වසන්තය ඇවිත් යයි මේ ලෙසට වතාවක්

රෑ සිහිනවල හොදින් ජීවිතය මැවූවත්

හීනවල පන ලබා දින ගණන් ගෙවූවත්

ආදරේ නුබට මයි අපි අපට කියූවත්

අවදි වී යා යුතුය එයට ඇත වෙලාවක්

පොරොන්දු වුණා නම්

 පොරොන්දු වුණා නම්

තල් වැටට නොපායනා සඳ

මෝදු වුනත් අමාවකට සයිබෙට

හොද නැතිලු විදගන්න සඳකැන්

අවාරයේ කාටත්ම හොරැහින්

සීත සුළන් හමනා විට

තව තවත් නපුරු හිම කැට

සිප ගන්න විට අපේ නලලත

කැළණි ගන් තුහිනවලට මෙන්ම

ඉඩ දෙන්න තිබුනා නුඹටත්

හිමිහිට තුරුළු වෙන්න හදවතට

නුඹ මගේ දුල්ශෙයින් වුනා නම්

පච ගස් සෙවනේ තනි වුණු බන්කුවේ

සත්තයි ලගින් ඉන්නවා මන්

දෙවොන්දරා නොරිකොව තනිකරා වගේ

තනි නොකරන බව පොරොන්දු වුණා නම්