වැහි කදුලු
ඉතින් මේ හිස් ගුවන අඩන්නේ කුමකටද
මගෙ හදේ ඇති කදුලු අහස බිම දැම්මාද
පාලු නෑ නුඹ යන්න සිනාසී කීවාට
හදවතම දැවුනු බව අහස නුබ දැක්කාද
ඉදහිටක ඉකියකුත් මේඝයට හැරුනාද
හදවතම ගැස්සිලා ඔහු කොහේ සෙව්වාද
කමක් නෑ හෙට ඉදන් ඔහු මගෙයි සිතුවාද
ඔහු නොමැති මගෙ පාලු අහසටත් දැනුනාද
සුදු පාට වලාකුළු අලු පාට ගෙන මොකද
කෝපි මෙන් උණුසුමක් ඔහුගෙ ගත වැදුනාද
පොතක් මෙන් ඇගේ ගත ඒ නෙතේ රැදුනාද
මං නොමැති දින හොදින් ඈ එක්ක ගෙව්වාද
කදුලු කැට එකින් එක බිම සිබින්නේ මන්ද
ඔහු නොමැති පාලු දින මේ තරම් දිගු ඇයිද
සද නොමැති රෑකටම බය හිතෙන්නේ මන්ද
ඒ වතේ උණුසුමම හිත යදින්නේ මොකද
