පුන්චි කඳුලක්

පුන්චි කඳුලක්

විරහවේ මහ වේදනාවෙන්

දැවී ගිනිගත් හද පතුලෙ සිට

පැන නැගී එහෙ මෙහේ දුවනා

පිනි පාට වුණු පුන්චි කඳුලක්

නෙත අස්සෙ ඉගි පාන අතරම

තව තවත් ගිනි අවුල අවුලා

අලුත් කඳුලකට මගක් හොයනා

හදවතක් නැති පුන්චි කඳුලක්

හිනාවන් මහ දුරක පලවා

කඳුල පමණක් නෙතග රන්දා

දෙකොපුලත් මහ වැරෙන් සූරා

වේදනා තව තවත් ගෙනෙනා

අහින්සක නැති පුන්චි කඳුලක්

ආදරෙන් රැක ගත්තු සෙනෙහස

බිදී විසිරී සුලඟෙ යන විට

වහා දුවවිත් තුරුල් වන්නට

ලඟින් සිටිනා පුන්චි කඳුලක්

ඔයා වැරදියි අල්තීනායි

ඔයා වැරදියි අල්තීනායි

ඔව් ඔයා වැරදියි අල්තීනායි

දැක්ක ගමන් දුල්ශෙයින්ට 

පිදුවට උබේ හදවත

උඹ වැරදියි

උණුසුම් කරන්න දුල්ශෙයින්ගෙ ඉස්කෝලෙ

වියලිච්ච ගොම ගෙනත් දීලා

ගෙදරින් දඩුවම් විදපු 

උඹයි වැරදි

කෙල්ලෙක්ගෙ සියුමැලි කකුලකට

දරන්න බැරි තරම් සීතල වතුරෙ බැහැගෙන

දුල්ශෙයින් එක්ක ඉස්කෝලෙට පාර හදපු

උඹයි මෙතන වැරදි

දුල්ශෙයින් උගන්නපු අකුරු

බොහොම හොදින් මතක තියාන

නගරෙට ගිහින් අකුරු අහුලපු

උඹයි වැරදි

දුල්ශෙයින්ගෙන් ආදරේ ඉල්ලලා

ලියුමක් යවපු උඹයි වැරදි

ඒකට උත්තර නොදීපු

දුල්ශෙයින් නෙමේ 

උඹයි වැරදි

මනුස්සයෙක්ට ආදරේ නොකර

දෙවියෙක්ට ආදරේ කරපු 

උඹයි මෙතන වරදි

දුල්ශෙයින් දෙවියෙක්

ඒත් මනුස්සයෙක් නෙමෙයි

දෙවියන්ට තේරෙන්න නෑ

ගැහැණියකට ආදරේ කරන්න 

හැමදාමත් මේ විදියට මගෙ ගාවට වෙලා ඉන්න

හැමදාමත් මේ විදියට මගෙ ගාවට වෙලා ඉන්න

ඇවිද ගියත් ඔබෙ අත ගෙන සයිබර් මාවත පුරාම
නොහැකි වෙලා මට පුදන්න නුබෙ ඔය බැල්මන් ආදර
එකතු වෙලා ඇවිද්ද දුර දැන් හොදටම වැඩියි නේද?
පවසන්න එපා මෙහෙම තවදුරටත් රිද්ද රිද්ද

එකතු වෙලා ආපු දුරේ මතක ගොන්න වැඩියි නේද?
ඒ හන්දා ඔබෙ මතකයෙ මන් නැවතිලා ඉදියි නේද?
මගෙ හදවත නගන ඉකිය ඔබෙ සවනට ඇසෙන් නැද්ද?
ඔහොම බලන් ඉන්නෙ මා තනිකර යන්න නොවෙද?

කොහොම ඇවිද යන්නද මන් තනියම මේ මාවතෙ?
පාර පුරා හැම තැනකම සයිබර් හොරු වැඩියි නේද?
මන් තනියම ගියොතින් හෙම මට කරදර කරයි නේද?
ඉතින් අනේ මගෙත් එක්ක ඉතුරු ටිකත් යන්න එන්න

ඔයාගෙ ඔය හදවත කවුද දන්නෙ මන් තරමට
නපුරුකමත් මන් දන්නවා හැන්ගිලා ඇති ඔයා ගාව
ඕනා නම් හැකිවේ මට පොතක් වුනත් ඔබ ගැන ලියන්න
හැමදාමත් මේ විදියට මගෙ ගාවට වෙලා ඉන්න

කුමක් කරමුද ඔබේ මතකෙට?

 කුමක් කරමුද  ඔබේ මතකෙට? 

නෙතින් වෑහෙන කදුළු බිදුවක

අස්සෙ සැගවී ඉන්න මතකය

දමා වීසිකර පොළව මතටම

හිරුට දෙමු සිප ගන්න රහසෙම

හිරුට දුන්නත් මගේ මතකය

රශ්මියේ දවටා එවයි නම් මට

යලිත් සිප ගන්නවා මිස මම

පලා යන්නද දමා තනිකර

මතකයන් ටික හොදින් ගුලි කර

මුහුද වෙත ගොස් දමා එන්නද?

මුහුදෙ රැළි හා එක්ක සටනට

යන්න හැකිවෙද අපේ මතකෙට

රැගෙන ගොස් කදු මුදුනකට මම

තල්ලු කර දමා ආවොතින් හෙම

මිතුරු වී සැඩ සුලග  එක්කල

යලිත් ඒවි ද මා සොයා ගෙන

පවසන්න මට කුමක් කරමුද?

මාව පෙලනා ඔබේ මතකෙට

සූර සූරා මගේ හදවත

බොහෝ දුක් වේදනා දෙන විට

ඉතින් අද මම තනිවෙලා ඇත

ඉතින් අද මම තනිවෙලා ඇත

ගෙවී ගිය එක් දිනක

කලු පාට වූ අහස 

හඩනා වෙලාවක

බස් රියේ එක් කොනක

නුබේ පපුවට වාරු වී මම

හිටියලූ ප්‍රීතියෙන්

බලා වට පිට ඇසිල්ලෙන්

පහත් වී මගේ මුව මත

තැබුවලූ  තොල් මතින් නුබ

අපේ කුලුදුල්ම හාදුව

මතකයිද ඒ වැහි දවස

හිරිපොදත් මා තෙමනා වෙලාවක

තබා ඔය අත මගේ උර මත

රැකගත්ත හැටි හිරිකඩින් වුව

ඉතින් අද මා තනි වෙලා ඇත

මහා ගණදුර වෙලාගෙන ඇත

මතක පමනක් ඉතිරි කරගෙන

ජීවිතෙන් ඔබ උදුරස් වී ඇත

නුබේ හාදුවෙන් දැනුනු උණුහුම

නුබේ සෙනෙහසින් දැනුනු ජීවය

කඳුල පමනක් ඉතුරු කරගෙන

ඉතින් මන් අද  තනිවෙලා ඇත

පන්හිදට පුලුවන්ද ආදරේ වපුරන්න

පන්හිදට පුලුවන්ද ආදරේ වපුරන්න

හිතින් වෑහෙන මියුරු මතකය

එකින් එක සීරුවට එක්කර

ආදරේ මුදු හාදු වැල් මත

නුඹේ නාමෙට කවි ලියමි මම

කවිය විය නුඹ මගේ හද මත

තාලයයි ඔය හදේ රිද්මය

ජීවයයි මට ඔබේ සෙනෙහස

සිනාවක් වී ලගින් ඉනු මැන

නෙතින් වෑහෙන කදුලු වැල් ගෙන

අකුරු ලෙස එකිනෙකට ගලපා

නුඹේ හද මත සිතුවමක් අන්දා

නුඹෙම වී ඉන්නමයි පැතුවා

දැන් ඉතින් නික්මෙන්න

දැන් ඉතින් නික්මෙන්න

ශ්වේත පැහැ වළාකුලු 

නිල් අඹර හැර යන්න

විහගුනේ දැන් ඉතින්

මගෙ ගෙපැල හැර යන්න

හරිත පැහැ විලෝපත් 

දැන් ඉතින් වැලපෙන්න

චන්ඩ වූ හිරු කිරණ

මයෙ කදුළු වියලන්න

රොබරෝසි මල් පොකුරු

දැන් ඉති වෙන් වෙන්න

මගෙ පැතුම් ඒ එක්ක

වෙන් වෙලා විසිරෙන්න

මහ නපුරු ගිම්හානෙ 

දැන් ඉතින් ලන් වෙන්න

මල් පිපුනු වසන්තය

දැන් ඉතින් හැර යන්න

මින්දදගෙ හී සරය

හැකිද ගලවාලන්න

නුබේ සැනසුම සොයා

දැන් ඉතින් නික්මෙන්න